Przedstawiamy Państwu BUŃKĘ – wyjątkowy element tradycyjnej polskiej ceramiki wiejskiej, który zachwyca prostym, a jednocześnie funkcjonalnym designem.
To niewielki, okrągły lub walcowaty dzbanek z wąską, małą szyjką, najczęściej wykonywany z gliny, szkliwiony lub nie. Szkliwienie nadaje naczyniu gładkie, błyszczące wykończenie.
Nasze buńki mają charakterystyczny, ciepły kolor ochry, przypominający naturalne barwy ziemi i słońca. Ręcznie malowany motyw przyciąga wzrok i podkreśla unikatowy charakter każdego egzemplarza. Szkliwo nie tylko pięknie wygląda, ale także zwiększa trwałość i ułatwia codzienne użytkowanie.
Każda buńka powstaje z wysokiej jakości gliny, pozyskiwanej w czystych rejonach Podlasia.
Buńki były dawniej nieodłącznym elementem życia na wsi – służyły do przechowywania mleka, wody lub innych płynów. Dziś pełnią głównie funkcję dekoracyjną, przywołując klimat polskiej tradycji, choć bywa, że nadal używa się ich do przechowywania np. oliwy.
Buńki zyskują nowe życie jako oryginalne dekoracje oraz wyjątkowe prezenty, które przypominają o pięknie ludowego rękodzieła. Ich naturalna kolorystyka oraz ręczne wykonanie, z delikatnymi niedoskonałościami dodającymi im charakteru, doskonale wpisują się w rustykalny klimat. Te przedmioty nawiązują do dawnego życia na wsi, prostoty i bliskości z naturą. Są autentyczne i idealne do wnętrz urządzonych w stylu wiejskim, folkowym lub boho.
Zapraszamy do odkrycia tego małego dzieła sztuki użytkowej i poczucia magii polskiego folkloru w codziennym otoczeniu!
Wyrób powstał w tradycyjnym warsztacie garncarskim, w którym pan Paweł, reprezentujący czwarte już pokolenie - zajmował się tym jego ojciec, dziad i pradziad - toczy swoje naczynia.
Autor i twórca: Paweł Piechowski
Wymiary: wysokość ok. 19 cm
średnica ok. 8 cm
średnica otworu ok. 2 cm
pojemność 750 ml.
CENA DOTYCZY 1 SZTUKI.
WYTWARZANIE NACZYŃ GLINIANYCH
Surowcem do wyrobu naczyń jest glina, którą garncarz pozyskuje najczęściej jesienią i zrzuca w przygotowany uprzednio dół. Zimą glina przemarza co wpływa korzystnie na jej strukturę. W tym czasie garncarz kilkukrotnie polewa glinę wodą, nakłuwa widłami, żeby zmiękła.
Następnie glinę należy dobrze przemieszać. W tym celu ubija się ją młotkiem lub drewnianą pałką, tnie na strugi, zwilża wodą i ponownie zbija w blok. Czynności te należy powtórzyć.
Glinę należy również dobrze odpowietrzyć - w tym celu odcina się kawał gliny i rzuca z dużą siłą tak aby pozbyć się pęcherzyków powietrza. Jest to długi i ważny, dla uzyskania właściwego surowca, proces przygotowania gliny.
Teraz dopiero możemy rozpocząć toczenie na kole garncarskim. Więcej..
